Portugese charm

Portugese charm

Wolken, een wilde zee en een korte rilling. In een verlaten straat zat ik in een sfeerloos restaurant op een wankele koude plastic stoel onder felle TL-verlichting. Mijn hongergevoel, aangewakkerd door de geur van lichtverbrande sardientjes op de barbecue, werd verstoord door de ontdekking van een verpletterde kakkerlak onder mijn schoen. Deze herinneringen aan Portugal van een decennium geleden zijn – hoe verrassend – niet echt positief. Maar na andere verhalen over de kleurrijke smalle straatjes van Porto en Lissabon gehoord te hebben, bedacht ik me: verdient dit land niet een tweede kans? Na – voor de zekerheid – grondig vooronderzoek naar alle mogelijke te bezoeken plekken ging ik afgelopen zomer in twee weken Portugal doorkruisen met de auto.

Helaas was de start niet goed. Terwijl we vanuit het vliegtuig de kustlijn en de straten van Porto al konden bewonderen, boog het vliegtuig plots af naar het noorden. Een vliegtuig had op de luchthaven van Porto een stel vogels aangevlogen waardoor de enige landingsbaan gesloten was. Hierdoor konden we even later de luchthaven van de Spaanse stad Vigo afstrepen op onze places-to-visitlijst. De terugweg was verwarrend: ‘We gaan vertrekken! Oh toch niet, want er is een wachtrij van vliegtuigen voor de luchthaven van Porto van anderhalf uur’. Tien minuten later: ‘We mogen toch wel nu vertrekken’. De motor werd gestart en het taxiën begon. Toen: ‘Helaas, we kunnen toch niet opstijgen, want misschien hebben een technisch mankement’.  Dit bleek gelukkig mee te vallen, maar vervolgens moesten we wel weer terug naar de gate om te tanken. Aargh! Veilig en wel (en daar gaat het tenslotte om) kwamen uiteindelijk met zes uur vertraging aan in Porto.

Gelukkig maakte stad veel goed: schattige, sfeervolle en kleurrijke straten met veel terrasjes. Zo waande ik me in Harry Potter-sferen bij het betreden van de beroemde boekwinkel met de houten trap en proefde ik heerlijke port in een van de vele portkelders van de stad. Opvallend was wel het grote aantal vervallen huizen in stad. De voetbalwedstrijd Nederlands-Mexico was geen ‘fiesta Mexicana’, al was een Nederlandse supporter het daar niet mee eens. Hij zong dit prachtige lied op het podium op het plein na afloop van de wedstrijd. Tijdens de wedstrijden van Brazilië leek het overigens wel of Portugal speelde: oude koloniale snoepers!

Na twee dagen Porto reden we door een mooi groen en heuvelachtig landschap richting Coimbra: de mooie historische universiteitsstad met kleine steile steegjes en prachtige gebouwen. De universiteit op de top van de heuvel en de oude bibliotheek waren ontzettend mooi, bijna net zo mooi als de VU (zie vorige blog ‘AMS South’). De studenten droegen trouwens capes; steeds meer elementen uit de Harry Potter-boeken werden minder origineel.

10540825_822700484416172_2374221351741721159_n

De universiteit van Coimbra

Echt tot rust kwam ik eigenlijk pas onderweg naar het platteland rondom het Unesco Werelderfgoed-stadje Évora. Niet dat dit kwam doordat de rit naar onze verblijfsplek – een boerderij in the middle of nowhere – vlekkeloos verliep. De onverharde weg die naar de boerderij liep was niet vindbaar op de TomTom waardoor we zo’n vier keer verkeerd reden. Gelukkig kwam het uiteindelijk goed door het invoeren van de exacte coördinaten. Na ‘s avonds in Évora geproefd te hebben van verschillende lokale hammen, kazen en wijn, was het de volgende dag tijd voor actie. Drie-en-een-half uur lang liepen we door het hoge gras en klauterden we over een achttiende-eeuws aquaduct: tussen de heuvels met kurkbomen in gezelschap van kleurrijke vlinders en een lieve hond die ons de halve tocht bleef volgen. En toen eindigde het aquaduct. Aangezien het al half zeven ‘s avonds was, besloten we om maar niet dezelfde weg terug te nemen, maar een minder verlaten pad. Dit was een juiste beslissing, want na een poos bood een Portugese man ons een lift aan. Het was even krap in de auto tussen zijn drie kinderen, maar het scheelde ons anderhalf uur lopen!

P1010509

De Agua de Prata Aqueduct-route bij Évora

10537889_822707444415476_7174665275420702864_n

Onze volgende bestemming was het kleine middeleeuwse stadje Monsaraz: bovenop een berg met fantastisch uitzicht over het stuwmeer (waar we later nog in hebben gezwommen). We verbleven in een allerschattigst bed&breakfast waar we met de receptioniste communiceerden via Google Translate. Dwars door de bergdorpjes, langs zigeuners op huifkarren en door smalle straatjes bereikten we vervolgens de snelweg richting Lagos aan de Algarve. Ons hotel bevond zich aan de mooiste kustlijn die ik ooit gezien heb (helaas was het water extreem koud). Via een zandweggetje konden we langs de steile kliffen lopen waar steeds weer opnieuw de meeste prachtige stranden zichtbaar werden. Uiteindelijk zijn we naar een strandje afgedaald (ik op blote voeten, want ik was – zoals gewoonlijk goed voorbereid –  op slippers op pad gegaan). Op sommige gedeeltes was het zo stijl dat ik met een touw naar beneden moest klauteren. Met slechts enkele lichte verwondingen bereikte ik het strand. De aanblik beneden was het meer dan waard: met de hoge rotsen en grotten in het water deed het me denken aan stranden in Thailand, maar dit strand was haast helemaal verlaten!

10547445_822952477724306_2468902428561004171_n

Monsaraz

10157169_822979284388292_352679862776655467_n

Prachtige klifstranden bij Lagos

De volgende dag zijn we gaan kajakken in de grotten bij de stranden. Helaas voor mij was het die dag net slecht weer. De zon verborg zich en een miezerige regen in combinatie met harde wind en hoge golven die gevaarlijk tegen de muren van de grotten klotsten, versterkten de dramatiek. Doorweekt, verkleumd en chagrijnig ploegde ik door de koude zee. Natuurlijk kwam de zon tevoorschijn zodra de tocht voorbij was. ‘s Avonds maakte een overheerlijke verse en goedkope vismaaltijd bij zonsondergang met uitzicht op de klifstranden alles weer goed gelukkig.

De volgende dag was het hoogtepunt van de vakantie. Van jongs af aan ben ik ontzettend gefascineerd door dolfijnen. Op tienjarige leeftijd schoot ik de helft van mijn fotorolletje vol met kiekjes van de dolfijnenshow in Sea World en op vakanties speurde ik de zee of oceaan tot in den treuren af op zoek naar een dolfijnenvin in het wild. Eenmaal spotte ik ze in de verte: in Florida toen ik twaalf was. Jaloers dat ik was op familieleden die met dolfijnen hebben gezwommen op vakanties. Nu vaarden we de zee op, op zoek naar wilde dolfijnen. Het werd een geslaagde excursie waarbij ik de dolfijnen met hun witte buiken vlakbij heb zien zwemmen en springen.

P1010865

Dolfijnen gespot bij Lagos

Op aanrader van onze kajakgids gingen we een dagje naar Sagres; het meest zuidwestelijke puntje van het Europese vasteland. Het is een walhalla voor surfers met een kustlijn met nog hogere en woestere kliffen dan in Lagos. Met gevaar voor eigen leven staan thrill seekers (elk jaar vallen er een aantal mensen te pletter) in de harde wind aan de randen van de kliffen te vissen. Daarna moesten we racen om op tijd te zijn voor de zonsondergang. Na het parkeren wilde ik richting het uitzicht rennen, maar ik raakte onderweg een stuk teen kwijt door een uitstekende rots op de grond. Onderkoeld en gezandstraald door de harde wind en in gezelschap van mijn bloedende teen waren we getuige van de prachtige zonsondergang.

10500569_822997017719852_4667784407781620079_n

De woeste kliffen van Sagres

10446512_822998361053051_5185087587514810959_n

Prachtige zonsondergang bij Sagres

De laatste plek die we aandeden was Lissabon: een mooie en grote (en een erg warme!) stad. Door de vele plekken die we al bezocht hadden waren we wel al een beetje verzadigd geraakt, maar desondanks was het nog steeds de moeite waard. Conclusie: boek niet lukraak iets aan de kust van de Algarve als je Portugal wilt bezoeken, want dan loop je het risico te belanden tussen de hordes zuipende toeristen terwijl het een land is dat zoveel moois te bieden heeft!

P1020021

De prachtige straten van Lissabon